De allerbeste wensen en een goede gezondheid.

Ieder jaar starten we met het geven van de beste wensen aan iedereen. Ook dit jaar. Het is een goede gewoonte. Zeker als we de woorden menen en er bij nadenken. Ook ik kreeg ze van velen.
Zelf had ik best mooie plannen: een expositie in het Colombinehuis te Biddinghuizen, een huis voor heel zieke kinderen, geleid door een zus van Herman van Veen.
Ik heb de expositie afgezegd. Maar ook de wedstrijd voor dorpsdichter in de gemeente Raalte. Toch vond ik het dit jaar erg moeilijk.

Mijn Ouders woonden tot nog toe zelfstandig in Rotterdam, al 51 jaar in hetzelfde huis. Maar gelijk aan het begin van het jaar brak mijn vader (85) zijn heup. Later kreeg hij er een hersenbloeding overheen en kon niet meer spreken.
Mijn moeder (84) heeft alzheimer en viel eveneens. Zij werd met spoed (tijdelijk) opgenomen in een verzorgingscentrum.
Zelf kreeg ik 8 januari te horen dat de agressieve prostaat kanker die ik 5 jaar geleden kreeg en bestraald is, vrij zeker weer werkzaam is.
Twee dagen na het inleveren van deze Lichtstralen ga ik weer voor een nader onderzoek naar het ziekenhuis. Al met al een beroerd begin van 2009. Ik dacht terug aan de Lichtstralen van januari: “YES HE CAN”. Hierin was de kern: “De mens wikt, maar God beschikt”.

Van de Zwolse stadsdichter, Lenze Bouwers uit Dalfsen, kreeg ik een gebed toegezonden dat staat in het boekje: GEEF ME MAAR EEN KUS. “kleine handreiking voor een eenvoudig bijbelgebruik in het pastoraat.” Ds. G. Zomer. (Scholma/Bedum)
In dat boekje staan ook gebeden van Maarten Luther in dichtvorm.

Het gedicht, dat Lenze aanvankelijk maakte voor zijn zus die ernstig ziek is, luidt als volgt:

Gebed bij het wachten voor en na een onderzoek, in zware wintertijd
Vader, hier is uw kind,
dat niet meer eigen leven kan sturen.

De richting van de toekomst
is vanaf nu geheel in uw hand.

Het is soms alsof er geen vloer meer is
om op te staan,
geen weg om te lopen,
geen luchtige, zuurstofrijke ruimte
om vrijuit te ademen.

Woorden goedaardig en
kwaadaardig
wegen zo zwaar,
te zwaar;

wilt u dragen?

Amen.

Dit gebed ontroerde mij heel erg. Daarom geef ik het door. Iedereen kent mensen in de nabije omgeving die het moeilijk hebben. Zo’n gedicht kan troost geven en kracht.

Ik wens u allemaal een goed, mooi, gezond, gezegend en wat mij betreft gelovig vervolg van 2009 toe!


Benne Solinger,
bennesolinger@home.nl