Een schreeuw om hulp wat niet werd gehoord.
Ik heb zelf ruim acht jaar in een buurt gewoond die gebrandmerkt werd als z.g.n. achterbuurt omdat er veel probleem gezinnen en mensen uit den vreemde woonden. Zelfs als vrouw alleen kon ik mij goed handhaven omdat een Molukse vriend samen met zijn vader en broer mij een zekere bescherming gaven. Zij stonden ook als het Bonanza team bekend. Als er iets was dan hoefde ik maar te piepen en ze stonden op de stoep om het probleem te verhelpen was mij gezegd. Ik hoefden hier gelukkig nooit een beroep op te doen omdat ik mijn zaakjes goed zelf kon regelen.

Schelden en bekken heb ik vanuit deze buurt wel geleerd. Wie het hardst kon schreeuwen was gewoon de baas en als standwerker op de markt zou ik zeker goed verdiend hebben met mijn bulderstem. Maar ook dit was niet echt nodig omdat ik ook een zekere respect had ik was de verbinding tussen de gemeente en hun problemen. Ik belden dan ook vaak met de Sociale dienst, Stadsbank of deurwaarder om het een of ander te regelen voor een buurtbewoner. Maar één persoon heb ik niet kunnen helpen, laten we haar maar Eva noemen. Zij werd geslagen door haar man. Het was een publiek geheim en het was nog in een tijd dat je je er niet mee bemoeide.

Veel problemen werden met alcohol opgelost en dan zitten de handjes vaker losser dan bij andere sociale klassen. Maar op een dag zaten we met wat buren te barbecuen op het balkon en hoorde we wat geschreeuw vanuit het huis van Eva. Op zich niet uitzonderlijk, dus negeerden we dit. Het bleek achteraf een schreeuw om hulp. ¹De man van Eva was door het lint gegaan en sloeg haar weer eens zoals vaker. Ze was naar de balkon gevlucht en werd daar bewusteloos geslagen. Haar man sleepte haar vervolgens naar een etage hoger, drukte haar in de kast en zetten deze op slot. Vervolgens goot hij lampenolie achter zich aan richting voordeur en stak het huis in brand. Pas toen de vlammen onder de dakpannen vandaan kwamen werden we pas echt wakker en schrokken ons de klaplazarus. Snel de brandweer gebeld maar het mocht niet meer baten. Eva heeft het niet overleefd.

Wekenlang hebben we tegen het wasgoed aangekeken wat nog buiten hing vanwege het politieonderzoek .Haar man was spoorloos. Toen ze hem vonden kon de politie hem ook nog eens niets nawijzen. Jarenlang heb ik hem nog in de stad zien lopen en tot op de dag van vandaag weet ik wel zeker dat hij een echte moordenaar is. Als ik dan naar programma’s zoals P.R. de Vries kijk dan denk ik nog wel eens terug aan deze man. Ik weet dan dat er meer mensen rondlopen in Nederland die erg veel op hun geweten hebben, maar we kunnen het gewoon niet bewijzen.

Ik hoop dan dat de straf op een andere moment wel uitgedeeld zal worden of dat iemand zo in gewetensnood komt dat hij of zij zich aangeeft.

¹ feiten n.a.v. het politieonderzoek.

Webmiep

Terug naar Webmiep schrijft. Naar huis. Terug naar Tussen Hoofd en Hart.